خودنویسم جوهرش را روی کاغذ جا گذاشت
نهايت بود ...
روزی هزار بار بر صفحه
دل بنويس:ميان بود و
نبودش تنها يک حرف
فاصله است!به همين
سادگی! و من.... روز و شب
جريمه سنگين رفتنت را
پرداختم! و جز دل که
روزی هزار بار خراش
افتاد، کسی نفهميد که
از ب، بودنت ،تا نون،
نبودت فاصله تا بی
نهايت بود ...
|
|
دلم برای کسی تنگ است
که همچو کودکی معصوم دلش برای دلم سوخت
و در رویاهایم مهربانی را نثار من کرد
،
همیشه و همه جا ،
دلم برای کسی تنگ است
که دلی به وسعت جغرافیای آرامش دارد
و جز رویای او و رویای من هیچ چیز دیگر میان ما نیست
و دل من با دل او به اندازه یک خدا فاصله دارد!
آه ! دیگر با کدامین دل جز دل او میتوان گفت که من هم نیمهی گمشدهای دارم ...
نفسم این خاکِ
خون گرمم پاکِ ..
جمله ای باید گفت
سخنی باید راند
عشق را در پس یک عادت زشت
عشق را بر سر یک کوه هوس
به لجن می گیرند...
آتشی باید ساخت
باید انداخت به جان همه کس
جغد تاریکی این خانه مخروبه ما
سالهاست در پس این زندان است
زندگی نارنجی است
زندگی نشئه یک شب پره است
که به سوسویی یک مهتابی
همه هستی خود را به فنا می دهدش
آه...
من دگر خسته و پژمرده و تنها هستم
به طریقی که در این گنبد دوار رواست :
عشق را در پس یک عادت زشت
عشق را بر سر یک کوه هوس
به لجن می گیرند
شنیدید تا حالا یکی خودشو گم کرده باشه..
من امروز دیدم که نیستم.دیدم گم شدم .نمی دونم کجا...
شاید جاگذاشتم خودمو ..
نمیدونم کجا گم شدم..
هرچی تو آینه نگاه کردم نددیدم خودمو...
کسی منو ندیده..
تف به هر چی عصر جمعه ی پرخاطرست تف......
از یابنده تقاضا می شود منو پیدا نکنه...
دلم بد جوری واسه خودم لک زده...
دنیا را میبینی؟ یک طرف سرخ به رنگ خون، آن طرف سفید به رنگ کریسمس، اینجا سیاه به رنگ عشق.
گریه ام میگیرد از این همه تضاد.
از هوا ، زمين و تو پس مي خواهم
تکرار مسخره اش آزارم ميده . . .
من واسه تو مثل یه شمعم
قانونه شماره 10 من میگه :
تحمل کن ، ولی کسی رو مجبور نکن . . .
يه روزي
يه جايي
يه كسي
يه جوري
يه چيزي
صبر داشته باش
صبر داشته باش
بيا براي بهبود شرايط
چند قدم برداريم
يك ، دو ، سه
.
.
.
هشت ، نه ، ده
چه قدر مهربان تر شده اي حالا كه از هم
بيست قدم دوريم !!!
دير زماني است كه سكوت كرده اي !
عاشق توفان پس از اين آرامشم
چيزي بنويس
حرفي بزن
اين بار نپرس ، تو بگو " چه خبر ؟!"
ساعت 1:40نیمه شب
سکوت ِشب ... دل ِمن ...
ای دل ،ای مهربان ،ای همنشین ِشبهای من
امان ازاین خاطرات ،خاطراتی که گاهی به لطیفی ِ قاصدک و گلبرگ شقایقه....
و گاهی تلخ و کشنده مثل ِسوختن پروانه .....
قلبم یخ کرده ... مغزم قفل کرده ....
چیزی که دلم بخواد و در موردش بنویسم گم شده
دلم می خواد برم ...
برم یه سفر دور و دراز، جایی که آدمهاش معرفت داشته باشن
گاهی حس می کنم به آخر خط رسیدم و مرگ رو به هر چیز دیگه ایی ترجیح می دم
گاهی تصویر مبهمی از مرگمو می بینم و قطره اشکی رو که ممکنه برای من و
به خاطر من ازگونه ایی به زمین بچکه........
نمیدونم چه کنم وقتی انبوهی از سوالات گزنده و اکثرآ مضحک آزارم می ده
و همین سوالها باعث میشه خواب از چشمام گرفته شه....
در سکوت نیمه شب تنهاترم ماه می تابد درون بسترم
هر کسی با درد خود در خلوت است
خواب یا بیدار ، چشمانی تراست
آینه تاریک و تنها می شود
آسمان در فکر فردا می شود
آری ، آری! نیمه شب ، تنهاترم
ماه می تابد به چشمان ترم
|
موندم تو کار زمونه... |
|
دیشب
دیروز پریروز هفته ی قبل همین چند ساعت پیش فقط به این فکر کردم که چه خوب می شد اگه کمی انصاف لا به لای نوشته های گنده کلام آدما پیدا می شد شایدم من پیدایش نکردم مثه همیشه گم شدم اونقد گم که دیگه راه خونه یادم نیس اونقد گم که راه و از چاه تشخیص نمی دم مثه همیشه از دانایی بیزارم
که من خدای نادانیم خدای بی انصافی و خدای حماقت ازصداقت فاکتور گرفتم خسته م... |
ما که رفتیم ولی یادت باشه دیوونه بودیم
واسه تو یه عمر اسیر کنج این خونه بودیم
ما که رفتیم تو بمون با اون که دوسش داری
با اونی که پنهونی سر روی شونش میذاری
ما که رفتیم ولی این رسم وفا داری نبود
قصه ی چشمای تو واسه ما تکراری نبود
ما که رفتیم ولیکن قدرت و دونسته بودیم
بیشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم
ما که رفتیم تو برو دل بده دست دیگری
به قول حافظ ما هم داریم یه یار سفری
ما که رفتیم تو بشین زیر نگاه عاشقش
آرزوم اینه فقط تلف نشه دقایقش...
ما که رفتیم تو بمون با اون که تازه اومده
اون که با اومدنش اتیش به قلب من زده
ما که رفتیم ولی مزد دستای ما این نبود
دل ما لایق این که بندازیش زمین نبود
ما که رفتیم دل ندیم دیگه به عشق کاغذی
ا
اگه يک کم فکر کني مي بيني زندگي ارزش زنده بودن رو نداره. اگه يک کم بيشتر فکر کني مي بيني زندگي ارزش مردن رو هم نداره. پس هميشه سعي کن قدر چيزي رو که امروز داري رو خوب بدوني. اما اگه خيلي فکر کني مي بيني مردن و زنده بودن ارزش فکر کردن رو نداره. هميشه يادت باشه چيزي که امروز داري شايد آرزوي ديروزت بوده و بزرگترين آرزوي فردات
تن سپيد جاده...از سيل گريه آسمان
هميشه خيس،خيس است
واکنون
جاده رفيق من شده است
اما..بي انتها تر از گذشته
امروز...چون روز هاي رفته
آتشفشان چشمان
ميل فوران دارد
واينک جاده
در اشکهاي من
غرق مي شود
دلم خيلي گرفته
باز هم مثل شبهاي ديگه دلم حسابي گرفته
دلم واسه خودم ميسوزه از اين که همش بيخودي به اين اون اعتماد ميکنم
بازم حالشا گرفتن نميدونم از دست اين دل سادم چي کار کنم........
حالا از کوچه و خيابونا که بگذريم از زشتيهاي جامعه که بگذريم ميرسيم
به وضع حال خودم نمي دونم به حال کي گرييه کنم دلم به ادماي بدبخت بيچاره بسوزه يا خودم .
ديگه دارم حسابي بال بال ميزنم از ا ين همه دروغ خسته شدم
از اين که اينقدر دوروئي زياد شد که هيچ کسي ديگه به کسي اعتماد نداره
اگه راستشا بگي يه جور بد برداشت ميکنند يا اصلا باور ندارن که راسته
ديگه هيچ کس با ادم رو راست نيست مثل اين که فقط بلد ن به راحتي دل آدما
را بشکنند حتي نزديگترين کس آدم هم اينجوريه ديگه چه برسه به غريبه ها
خلاصه ديگه خسته شدم يه مدتي که تصميم گرفتم اصلا ديگه باکسي درد دل نکنم
اصلآ صميمي نشم . اصلآ حرف نزنم .
بياد آرزو ها يم سکوتي مي کنم سکوتـــــي بالا تر از فريــــــــــــــــــاد
کولباره ارزوهات روي دوشت تا کجا ها رفتي با پاييه پياده*
*رفتيٌ به هر چيزي خاستي نرسيدي متاسفم برات اي دل ساده*
*دل به هرکي دادي ازسادگي دادي زندگيت روپاييه دل دادگي دادی*
*هرجاکه ديدي چراقي پرفروقه تا بهش رسيدي فهميدي دروغه*
*عاشقا خسته غم گينوپريشون دل بيکس دلکه بي سروسامون*
*دل زخمي دل تنها تکيده دل گر يونه مرااي دله گريون.....*
*کوله باره ارزوهات روکي دزديد دل ديونه به گريهات کي خنديد*
*عاشقاخسته غمگين پريشون دل بي کس دلکه بي سرسامون*
*توروباهولوولا تنها گذاشتن اوناکه لياقته عشق رونداشتن*
*تکو تنهايي با پايه پياده*******متاسفم برات اي دل ساده*
